Muzyka gospel nie jest po prostu rozrywką. Powstała „po coś”. Głównym zadaniem chóru jest chwalenie Pana. Muzyka gospel pełni rolę modlitwy, przeważnie modlitwy dziękczynnej, chwalebnej, powstała po to, by głosić ludzkości Ewangelię, czyli Dobrą Nowinę o zbawieniu. Te radosne śpiewy, tańce i rytmiczne klaskanie, jest więc niczym innym jak modlitwą dziękczynną za dar zbawienia. Czarnoskórzy Amerykanie, których uznaje się za twórców tego nurtu, okazywali Bogu wdzięczność poprzez muzykę gospel. Robili to pomimo ich ciężkiej sytuacji, pomimo upokorzeń, pomimo szykan.
W czarnych kościołach 'dobre zwiastowanie i dobre śpiewanie' to podstawowe warunki pomyślnej służby. Kościół dostarczył bodźca do powstawania pieśni gospel. Tam czarni otrzymywali swe wykształcenie muzyczne i słuchali przesłania nadziei i wyzwolenia. Kościół był także miejscem, gdzie czarna społeczność zwracała się w poszukiwaniu znaczenia i sensu wydarzeń, które doprowadziły ich do tego, że byli oni obywatelami drugiej kategorii w obcym kraju.
We wczesnych latach istnienia czarnych kościołów, spontanicznie powstawały pieśni "spirituals", które wypływały z afrykańskiej tradycji zawołań i odpowiedzi. Później zapoznały się z hymnodią - sztuką uczenia się i śpiewania starych hymnów z Europy. Ale dopiero w 1880 roku powstały hymny, które przeciwnie do pieśni ewangelicznych, dotyczyły braterstwa. Tak więc te hymny były szczególnie istotne dla czarnych chrześcijan, którzy byli przede wszystkim byli ofiarami wrogiego porządku społecznego.
Być może to właśnie dzięki tej muzyce przetrwali trudne chwile. Pokazali światu, że ze związku z Bogiem należy się prawdziwie cieszyć i że należy okazywać to.